Potrącenie należności wynikającej z orzeczonego wcześniej obowiązku zwrotu świadczenia nienależnie pobranego jest etapem wykonywania decyzji orzekającej taki zwrot. Na uproszczone (bez udziału woli strony) wykonanie obowiązku zwrotu pozwala art. 104 ust. 2 ustawy z 12.3.2004 r. o pomocy społecznej.

Decyzja przyznająca odpłatne świadczenie w formie usług opiekuńczych staje się niewykonalna z chwilą śmierci jej adresata. Niewykonalność dotyka nie tylko jej części udzielającej świadczenia, ale i wymierzającej opłatę o określonej wysokości. Wierzytelność organu pomocy społecznej co do nieuiszczonych za życia zobowiązanego należności z tytułu opłaty za usługi opiekuńcze nie przechodzi na następców prawnych (spadkobierców).

Ustawa z 21.6.2001 r. o dodatkach mieszkaniowych reguluje zasady i tryb przyznawania, ustalania wysokości i wypłacania dodatków mieszkaniowych oraz właściwości organów w tych sprawach. Przewidziany w tej ustawie dodatek mieszkaniowy jest świadczeniem pieniężnym, które ma pomóc najemcy lub właścicielowi mieszkania, gdy nie jest w stanie samodzielnie pokryć wydatków na jego utrzymanie.

Nie ma przepisu prawa, który na osobę zobowiązaną do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia z pomocy społecznej nakładałby obowiązek uiszczenia na rzecz organu odsetek od pozostałej do spłaty kwoty nieuiszczonej w wymaganym terminie. Jedyną sankcją przewidzianą przez przepisy prawa w stosunku do adresata decyzji jest sankcja egzekucji administracyjnej, na jaką naraża się niesumienny zainteresowany.

Na podstawie art. 20 ustawy z 23.1. 2009 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w organizacji i podziale zadań administracji publicznej w województwie, w ustawie z 12.3.2004 r. o pomocy społecznej dokonana została zmiana polegająca na tym, że przyznawanie i wypłacanie zasiłków stałych przestało być zadaniem zleconym z zakresu administracji rządowej realizowanym przez gminę, a stało się zadaniem własnym gminy o charakterze obowiązkowym.